FILMNIEUWS

Hier lees je alle info over de meest recente film

THE  CHAPEL

De nieuwste prent van onze landgenoot Dominique Deruddere vertelt het verhaal van de drieëntwintig jarige, virtuoze pianiste Jennifer Rogiers die het grootste deel van haar jonge leven met een vreselijk geheim heeft geleefd.

Wanneer ze aan de finale van de befaamde Koningin Elisabethwedsrijd mag deelnemen, komt de herinnering aan die traumatisch jeugdervaring weer naar boven. Ze verblijft immers in ‘ De Muziekkapel ‘ , samen met de andere finalisten. Ze leven daar gedurende een week afgezonderd van de wereld. Ieder contact met de buitenwereld is verboden en sowieso onmogelijk.

Dit isolement, in combinatie met de bijkompende competitiestress, helpt haar geenszins het hoofd te bieden aan dit sluimerend trauma en langzaam maar zeker begint ze de pedalen en de controle te verliezen.

Regisseur Dominique Deruddere vertelt zelf over zijn tiende film : ‘ ‘ The Chapel ‘ is mijn meest persoonlijke film. Er zitten veel van mijn eigen ervaringen in verwerkt. Zowel van wat ik met mijn zoon heb beleefd – die op zijn veertiende gedreven en bijna obsessioneel piano begon te spelen, tot zes à zeven uur per dag – als wat ik zelf heb beleefd.

En tot slot : ‘ met ‘ The Chapel ‘ wil ik een spannend en ontroerend verhaal vertellen dat niet alleen de totale inzet en de vastberadenheid van een echte artiest toont, maar ook de helende kracht van de muziek. ‘

Regie               : Dominique Deruddere

Scenario          : Dominique Deruddere

Muziek : George Van Dam

Vertolking       : Taeke Nicolaï ; Kevin Janssens ; Ruth Bequaert ; Ina Geerts ;

                          Tine Reymer ; Willy Thomas ; Josse De Pauw ; Abigail Abrahams

België              ;                                   2022                            ;                       97 minuten     

THE MENU

In The Menu wordt het publiek meegenomen naar een afgelegen eiland, waar in het exclusieve restaurant The Hawthorne chefkok Slowik – rol voor Ralph Fiennes – achter het fornuis staat. Voor de prijs van 1.250 dollar voor een ‘verzorgd avondje uit’ is het meteen duidelijk dat deze gastronomische beleving niet voor Jan Modaal is weggelegd. Slowik bombardeert elk gerecht tot ‘concept’, wat de gasten op prijs weten te  stellen; na de eerste gangen beginnen ze echter nattigheid te voelen. Als kijker voel je je vanaf het begin midden in het verhaal gezet: je lijkt de personnages al te kennen en je begint van ze te houden of ze te haten.

Met een duivels genoegen zet The Menu de wereld van sterrenrestaurants, chef-koks en pretentieuze gasten te kijk. Regisseur Mark Mylod doet dit niet op een karikaturale wijze, maar op de flegmatieke en kenmerkende manier die hij als maker van de HBO-hitserie Succession daar al toepaste. De ervaring die hij met die serie heeft opgedaan, komt hem hier goed uit: ook daar draait het rond superrijken en de manier waarop ze hun bezittingen etaleren. Alleen het personnage Margot doorprikt deze ‘foodie-illusie’ en vertegenwoordigt de stem van het gewone volk. Ze vormt een prettig tegengewicht voor de waanzinnige chefkok Slowin: Ralph Fiennes mag hier uit zijn dak gaan en wie The Grand Budapest Hotel  heeft gezien, weet dat hij dan op zijn best is. 

De film is opgedeeld in aktes, die parallel lopen met de verschillende gangen van het menu. De beelden van de gerechten lijken te zijn weggelopen uit een haute cuisine-kookprogramma en doen watertanden.

The Menu is een heerlijke horrorsatire, die best met een korrel duur zeezout geconsumeerd wordt.  Smakelijk!            

Regie                     Mark Mylod                                                                                                                    Scenario               Seth Reiss en Will Tracy                                                                                                  Acteurs                 Ralph Fiennes (Slowik) – Anya Taylor-Joy (Margot) – Nicholas Hoult   Verenigde Staten                  –                         2022                      –            107’                                                                                                   

VOUS  N’ AUREZ P AS MA HAINE

Antoine Leiris, ex cultureel verslaggever bij France Info en Radio Bleu, verloor zijn vrouw Hélène tijdens de aanslag in de concertzaal Bataclan in Parijs, tijdens een optreden van de band ‘ Eagles of Death Metal ‘  op 13 november 2015, waar 89 mensen overleden. Hij schreef ‘ Vous n’aurez pas ma haine ‘ eerst als open brief gericht aan de moordenaars, drie dagen nadat zijn vrouw dood verklaard werd. Een jaar later werd het een boek, dat vooral in Frankrijk een echte bestseller werd.

Vier jaar daarna publiceert hij ‘La Vie, après ‘, waarin hij schrijft hoe vader en zoon, ondanks alles, hun weg hebben voortgezet. ‘ Als je je haat aan de terroristen schenkt, dan geef je hen immers wat ze willen en vervul je hun wensen. ‘

‘ Vous n’aurez pas ma haine ‘ is dus ook een film geworden, die een aantal zaken in vraag stelt. Hoe een tragedie overwinnen zonder te vervallen in haat en wanhoop ?

Wel, tegenover de haat die je zou kunnen ontwikkelen tegen de terroristen stelt Antoine de liefde voor zijn zoon en voor zijn overleden vrouw als helende balsem op de diepe wonde.

Regisseur Kilian Riedhof slaagde er wonderwel  in, om met dit gegeven een ontwapend relaas te maken van de dagen na de aanslag, de ontreddering, het verdriet, maar ook de mentale en emotionele ontlading, al deze verschillende gemoedstoestanden worden doeltreffend en aangrijpend in beeld gebracht.

Kortom ‘ Vous n’aurez pas ma haine ‘ is een boodschap van hoop en veerkracht.

Regie               : Kilian Riedhof

Scenario          : Kilian Riedhof ; Marc Biöbaum ; Jan Braren ; Stéphanie Kalfon

Muziek : Pieter Hinderthür

Vertolking       : Pierre Deladonchamps ; Carmélia Jordana ; Thomas Mustin ; Christelle Cornil        Zoé Lorio ; Anne Azoulay

Frankrijk ; Duitsland ; België                           ;           2022        ;                    103 minuten

LE OTTO MONTAGNE

De Acht Bergen is het verhaal van een vriendschap. Van kinderen die mannen worden die de voetafdrukken van hun vaders proberen uit te wissen, maar die door de wendingen die ze nemen altijd weer naar huis terugkeren. Pietro is een jongen uit de stad, Bruno is het laatste kind van een vergeten bergdorp. Door de jaren heen blijft Bruno zijn berg trouw, terwijl Pietro degene is die komt en gaat. Hun ontmoetingen laten hen kennismaken met liefde en verlies, herinneren hen hun afkomst, laten hun lot zich ontvouwen, terwijl Pietro en Bruno ontdekken wat het betekent om echte vrienden voor het leven te zijn.

Le otto montagne is een adaptatie van de gelijknamige bestseller van Paolo Cognetti. Naast voor de regie tekenden van Groeningen (The Broken Circle Breakdown, Belgica, Beautiful Boy) en Vandermeersch ook voor het scenario. 

Ze wonnen in Cannes de Juryprijs.

Regie             Felix Van Groeningen, Charlotte Vandermeersch

Scenario        Felix Van Groeningen, Charlotte Vandermeersche naar het boek van Paolo Cognetti

Acteurs          Luca Marinelli, Alessandro Borghi, Filippo Timi 

Italie-Belgie-Frankrijk 2022                                                    147’

HOLY  SPIDER

Er bestaat een hardnekkige mythe dat seriemoordenaars hyperintelligent zijn en hun achtervolgers altijd een paar passen voor blijven. En als ze dan toch al eens aanwijzingen achterlaten is het niet omdat ze onzorgvuldig of slordig tewerk zijn gegaan, maar omdat ze de detectives willen uitdagen.

‘ Holy Spider ‘ ondermijnt dit cliché echter : de seriemoordenaar, die echt heeft bestaan, is niet bijster intelligent. Hij wordt herhaaldelijk bijna op heterdaad betrapt en vergeet meermaals cruciaal bewijsmateriaal te verbergen.

Waarom komt hij dan toch weg met de moorden ? Omdat de maatschappij zich blijkbaar niet bekommert om de slachtoffers. In de film zijn de gepleegde moorden bijna een vorm van entertainment – tijdens de première van de film in Cannes barst het publiek meermaals in lachen uit tijdens de minutenlange gruwelijke moordscènes – en dat schuurt en veroorzaakt bijgevolg een ongemakkelijk, ambigu gevoel.
Het blijkt immers dat de moorden verband houden met religieus  geïnspireerde vrouwenhaat en zo beschuldigt regisseur Ali Abassi de Iraanse samenleving van onrechtstreekse medeplichtigheid aan de misdaden.

Abassi gebruikt zijn observaties van maatschappelijke mysogynie en religieus fundamentalisme als een soort aanloop naar zijn slotbeeld, dat aankomt als een mokerslag.

In feite houdt ‘ Holy Spider ‘ het publiek een spiegel voor, door te laten zien hoe we voldoening, ja zelfs plezier kunnen halen uit het zien van moord. 
Maakt dat van de film een satire ? Dat zal iedere kijker voor zichzelf moeten uitmaken. Wat vaststaat is dat de aangehaalde problematiek niets aan actualiteit heeft ingeboet.

Regie               : Ali Abassi

Scenario          : Ali Abassi & Afshin Kamran Barahmi

Vertolking       : Mehdi Bajestani ; Zahra Amir Ebrahimi ; Arash Ashtiani ; Fourouzan   Jamshidnejad ; Sian Parvaneh

Fotografie       : Nadim Carlsen

Muziek            : Martin Dirkov

Denemarken   ;                       2022                            ;                       115 minuten

TRIANGLE OF SADNESS

De 48 jarige, Zweedse regisseur Ruben Ostlund is op zijn best als hij, zoals een rechtgeaarde antropoloog, het menselijk gedrag onder de loupe neemt en er de kleine en hypocriete kantjes van blootlegt.
De titel verwijst enerzijds naar het rimpeltje tussen de twee wenkbrauwen, anderzijds is een droevige driehoek ook de piramide van de klassemaatschappij die in deze film ongenadig gefileerd wordt.

De film bestaat trouwens ook uit drie min of meer gelijke delen: hij begint op de catwalk, waar de fashionwereld op treffende wijze in zijn hemd wordt gezet, verdrinkt in een cruiseschip, waar Ostlund alle nuance over boord gooit en redelijk grotesk uit de hoek komt, en strandt uiteindelijk op een onbewoond eiland, waar Ostlund zijn scherpe satire weer volledig tot haar echt komt.

Het schip op zich is dan weer een sprekende metafoor voor de klassemaatschappij : op het zonnedek worden de decadente rijken op hun wenken bediend door het boordpersoneel, terwijl we onderaan de maatschappelijke ladder de arbeiders ontmoeten, die slavenwerk verrichten in de machinekamer.

Ostlund lanceert een aantal extravagante personages, gaande van wapenhandelaars, over extreem rijke Russen en een Amerikaans kapitein met communistische trekjes. Alles komt in een stroomversnelling wanneer het schip in een storm terecht komt.
Wanneer het schip kapseist krijgen we dan een omkering van de rollen wanneer passagiers en bemanning op een onbewoond eiland stranden.

Zo krijgen we een film die bij momenten aanstekelijk op de lachspieren werkt, maar terzelfdertijd onze ziel schroeit en de satire niet schuwt.

————————————————————————————————————–

Regie                                       : Robert Ostlund

Scenario                                  : Robert Ostlund

Fotografie                               : Fredrik Wenzel

Vertolking                               : Charlbi Dean ; Harris Dickinson ; Woody Harrelson ; Dolly de Leon ; Carolina Gynning ; Vicky Berlin ; Hanna Oldenburg

Zweden ; Verenigd Koninkrijk ; Duitsland ; Frankrijk      2022                147 minuten

TORI ET LOKITA

De nieuwste creatie van de gebroeders Dardenne is een schrijnend drama over de lotgevallen van twee jonge Afrikaanse vluchtelingen in onbarmhartig België.

De 12-jarige Tori en 16-jarige Lokita komen respectievelijk uit Benin en Kameroen. Sinds hun ontmoeting ergens onderweg naar Europa zijn ze onafscheidelijk. Eenmaal in België doen ze zich voor als broer en zus om makkelijker aan verblijfspapieren te geraken.

De bureaucratische muur waar ze echter op stuiten doet hen tenslotte in de illegaliteit belanden.

Door toedoen van een malafide eigenaar van een Italiaans restaurant komen ze gedwongen in een crimineel circuit terecht en geraken ze weer gescheiden…

Met deze prent waardoor de broers Dardenne in Cannes de speciaal voor hen gecreëerde ‘Prix du 75-ième Anniversaire’ ten deel viel, tonen ze zich weerom de sociaal bewogen en idealistische filmmakers die ze al hun hele carrière zijn.

De soms ronduit spannende en confronterende film is tegelijk ook een verhaal over een warme vriendschap die menigeen zal beroeren.

We krijgen met TORI ET LOKITA als kijker een spiegel voor van een voor sommigen onmenselijke samenleving.

—————————————————————————————————————-

Scenario en Regie:  Jean-Pierre en Luc Dardenne

Cinematografie:        Benoît Dervaux

Acteurs:                     Joely Mbundu, Pablo Schils, Alban Ukaj, Tijmen Govaerts e.a.

België                                                 2022                                                   88 minuten

DECISION TO LEAVE

Een slapeloze detective wordt verliefd op een mysterieuze moordverdachte  Seo-rae in Park Chan-wooks “Decision to Leave”. Hae-jun is het goudhaantje van de dienst moordzaken in de Zuid-Koreaanse havenstad Busan. Maar in de man zelf zit niet veel meer leven dan in de lijken die hij onderzoekt. Zijn huwelijk met de nette Jung-an (Lee Jung-hyun) vertoont nauwelijks nog een polsslag en zelfs dromen doet Hae-jun niet meer – daarvoor zou hij eerst ’s nachts de slaap moeten kunnen vatten.

Op het meest elementaire niveau is “Decision to Leave” een klassiek detectiveverhaal gedreven door Hae-juns verlangen naar Seo-rae en door zijn verlangen (en gedeeld door de kijker) om te weten wie het heeft gedaan en waarom. Maar niets is ooit eenvoudig met Park, een uitbundige, avontuurlijke maximalist die graag verhalen opknapt. Hitchcock’s Vertigoloert om de hoek maar zijn inspiratie was eigenlijk Brief Encounter van David Lean. 

Park kennen de cinefielen onder ons van Oldboy (2003) en The Handmaiden (2016).

Hier speelt hij met tijd en ruimte, vervaagt het verleden met het heden en gebruikt hij op inventieve wijze flashbacks en fantasiesequenties die het mysterie verdiepen, de flow verstoren en de aandacht vestigen op het filmmaken zelf. Het effect kan oogverblindend en aangenaam duizelingwekkend zijn. Hij won niet voor niets de prijs voor beste regie op het laatste festival in Cannes. 

Regie  & scenario    : Park Chan-wook

Cinematografie       : Kim Ji-yong

Vertolking                : Tang Wei, Go Pyung-pyo, Park Hae-il, Lee Jung-Hyun

Zuid-Korea ;                       2022                           ;                       138 minuten

COMPETENCIA  OFICIAL
____________________

Een hilarische film die acteurs en het opportunistische hautaine filmwereldje helemaal in zijn hemd zet, zo zou je deze Spaanse prent het best kunnen omschrijven.

Een miljardair vraagt zich op het einde van zijn leven af of hij wel iets heeft nagelaten aan de mensheid en zo komt hij op het idee een film te financieren.

In deze film spelen Antonio Banderas en Oscar Martinez  twee acteurs, de ene een zelfingenomen vedette die geen snars begrijpt van artistieke cinema, de andere een intellectuele windbuil die neerkijkt op het grote publiek en die samen met een eigenzinnige regisseuse , Penelope Cruz repetities houden voor deze nieuwe prestigieuze filmproductie.

Naast de schitterende en herkenbare acteursprestaties – de drie topacteurs vertolken hun rol met veel verve en speelplezier – laat het Argentijns regisseursduo Mariano Cohn en Gaston Duprat zich ook niet onbetuigd : ze leggen met een sardonisch genoegen hun eigen vakgebied op het hakblok.

Hun lange shots zijn traag en zorgvuldig geframed en ze spelen met de strakke en minimalistische architectuur van de villa waarin de repetities plaatsvinden. Die architectuur beklemtoont perfect de rijke leegte van het bestaan van de protagonisten.

Veel spraakmakend  nieuws valt er in deze film niet te rapen : acteurs zijn grote ijdeltuiten  en ook de grootste regisseurs prutsen soms ook maar wat aan, maar de vlotte komische timing van het regisseursduo en de drie hoofdrolspelers die er vol voor gaan, maken van deze Competencia Oficial een aangenaam, verfrissend kijkstuk.

Wil je een film zien waarin niets lijkt wat het is ? Een film waarin drama, humor en absurde situaties de boventoon voeren ? Een film waarin je kan genieten van spitse dialogen ? Dan ben je met Competencia Oficial op het juiste adres.

Regie                           : Mariano Cohn ; Gaston Duprat

Scenario                      : Mariano Cohn ; Gaston Duprat ; Andrés Duprat

Vertolking                   : Antonio Banderas ; Penelope Cruz ; Oscar Martinez

Spanje/Argentinië                   ;                       2022                            ;                       114 minuten